czesnych komisji lokalowych

„czesnych komisji lokalowych. A jednak samobójstw jakoś nie było, nerwice utrzymywały się w normie, a psychopatie należały do wyjątków. Za to wskaźnika przyrostu naturalnego poczynały bić w Gdańsku światowe rekordy. Miasto stanęło przed koniecznością, przed trudem i szansą budowy nowych dzielnic.
Pierwsze było Osiedle Młodych. Pierwsze i pionierskie, oparte co prawda o dobre tradycje warszawskiego budownictwa spółdzielczego, lecz realizowane w nowych warunkach na nowych zasadach. Na wymienienie zasługuje przede wszystkim zasada czynów społecznych obejmująca wszystkich bez wyjątku członków spółdzielni. Wierność tej zasadzie przestrzegana i egzekwowana konsekwentnie i solidarnie decydowała o powodzeniu sprawy, ważyła na przezwyciężaniu przeciwności, sprzyjała szybszemu tempu prac i lepszej jakości robót, wytworzyła wartość rzadką i trwałą — autentyczną wspólnotę mieszkańców. Chyba dostatecznie dużo walorów wartych upowszechnienia, toteż doświadczenia gdańskich spółdzielców zostały w sposób bardziej lub mniej identyczny wprowadzone w całym polskim budownictwie mieszkaniowym. W pionierskiej praktyce Osiedla Młodych wyglądało to zrazu tak, że o oznaczonej godzinie do określonej pracy stawali na placu budowy z kilofem czy taczką, łopatą czy świdrem, robotnik z inżynierem, majster z literatem, lekarz z technikiem. Po jakieljś niespodziewanej ulewie, fciedy rozmiękły dojazdy i kierownictwo budowy spodziewało się trudności z zaopatrzeniem, a nawet przestoju robót, zjawili się na placu samorzutnie jak jeden mąż, pardon, były także kobiety, i zanim nadszedł transport naprawili drogi. Niby nic, a jednak...“(11)