3 Dżoker-cownic damskich kapeluszy

„3 Dżoker
cownic damskich kapeluszy), a w tym okresie również złote włosy. Na wódki przychodzili plastycy i jakiś szatyn w oficerkach, któryzajmował się bufetem. Za parę dni miał je stąd wyprowadzić na Służewiec, podjął się tego, wyrobił im nowe papiery. To on pierwszy ją ostrzegł przed sąsiedztwem. — Mam szczęście jak każda wariatka, bez niego zginęłybyśmy obie. — W tydzień później prowadził je polami o zmierzchu, niósł ich walizki. Przystanął, żeby odpocząć, było już ciemno. Obudziła się na łóżku szpitalnym, obok niej siedział policjant. Pytał, kto do niej strzelił. — Ma pani szczęście, kula utkwiła nad okiem. — Pytał, kto do niej strzelił i kim była ta druga kobieta, którą znaleziono martwą obok niej. Z uszkodzonym okiem, o lasce, udało jej się wymknąć ze szpitala, dopomógł jej w tym młody lekarz, który miał kontakt z organizacją. Do końca wojny mieszkała u jego ciotek, nauczyła je robić kapelusze. W lutym lekarz poprosił ją o rękę, Nelly była zachwycona. Nie zdążyłem go poznać, bo już w kwietniu na trasie Warszawa—Łódź został wyciągnięty ze służbowego samochodu; miał przy sobie legitymację PPR. Przez rok Nelly chodziła w czarnych kapeluszach. Stawiała koniak i przyglądając mi się spod obsuniętej powieki pytała, o czym piszę. Wkrótce dostałem od niej kartkę z Paryża założyła pracownię kapeluszy. Na stacji metro potrąciła starszego pana, który szepnął po polsku — Przepraszam. — Po ślubie zamieszkali razem na rue des Ecoles, nie opodal hotelu odwiedzanego przez niemieckich turystów. Kapelusze Nelly robiły karierę, następną kartkę dostałem z Balearów «Byłabym zupełnie szczęśliwa, gdyby nie ta noga.» Po sześciu miesiącach nie mogła już chodzić, ale szczęście jej nie opuszczało odszkodowanie z Bonn załatwiła jej jedna z niemieckich klientek. «Zawsze ratowały mnie te kapelusze...» Argentyńczyk, który stał się sentymentalny w stosunku do własnych wspomnień, postanowił ją „zapoznać" w drodze powrotnej do Buenos. Dałem mu Ust na Avenue Wagram Nowy adres mojej paryskiej kuzynki.“(7)