- Nigdy nie polowałem na antylopy

„— Nigdy nie polowałem na antylopy — odparł. — Nie mam pojęcia, jak się do tego zabrać.
— Cierpliwości, pomogę ci. One są jeszcze zbyt daleko. Gdy zacznie zmierzchać, podejdą do wodopoju. Ale w którym miejscu Chyba nie tutaj, odstraszy je blask ogniska.
— Słyszałem, że pragnienie zaspokajają tylko o świcie.
— O zmierzchu również. Gdyby nie ta przeklęta równina, spróbowałbym je podejść, wiatr wieje w naszą stronę, ale nic z tego. Zauważą nas, zanim kiwniemy palcem. Ot i kłopot. Poradzę się ojca. Siedź tu w krzakach i czekaj.
Zniknął, a Karol klęcząc wśród chaszczów obserwował dalekie stadko. Zwierzęta poruszały się wolno, to tu, to tam. Wydawało się, że zmierzają w kierunku wody.
— Ojciec zgodził się, żebyśmy tu sterczeli aż do skutku — zaszeptał głos Abla.
— To może nawet trwać kilka lat — zauważył złośliwie Karol.
—Cii! One naprawdę podchodzą.
Abel Heart wydobył z kieszeni podłużny przedmiot, pobłyskujący żółtym metalem. Szarpnął za jeden koniec i rozciągnął.
—Luneta
— Doskonała. To pamiątka po dziadku. Dobrze mu służyła w Królewskiej Konnej. Niejeden raz zauważył to, czego nie dostrzegłby gołym okiem. Spójrz — wręczył lunetę towarzyszowi. — Nie tak, bardziej w lewo. Widzisz“(9)